CONTROLE
VERZEKERAARS
Bij Fedris staan we dagelijks in voor de correcte naleving van de wetgeving rond arbeidsongevallen. Wat houdt dat precies in? Hoe zorgen we ervoor dat slachtoffers van arbeidsongevallen de juiste behandeling krijgen?
Wanneer komen wij in beeld?
Bij Fedris zorgen we ervoor dat de regels rond arbeidsongevallen correct nageleefd worden. Werkgevers uit de privé sector moeten steeds een externe verzekeraar inschakelen. Maar wat gebeurt er als de verzekeraar de erkenning van een ongeval als arbeidsongeval afwijst of niet correct vergoedt? Daar komen wij in beeld! H
"Onze taak is het controleren of de weigering van een ongeval terecht is en of alles correct wordt afgehandeld. We zijn het aanspreekpunt voor slachtoffers, rechthebbenden en derden die vragen hebben over arbeidsongevallen. "
Geweigerde ongevallen
We onderzoeken geweigerde ongevallen en voeren steekproefsgewijze controles uit. Elk jaar presenteren we een rapport met onze bevindingen aan het beheerscomité voor de arbeidsongevallen.
Controle
Deze dienst bestaat uit sociaal inspecteurs en artsen-inspecteurs die toezien op de naleving van de wetgeving rond arbeidsongevallen in zowel de privé- als publieke sector. Ze controleren alle aspecten van een ongeval: medisch, administratief en financieel. Elk jaar ontvangt elke verzekeraar een rapport met aandachtspunten over mogelijke fouten of afwijkingen bij de afhandeling van arbeidsongevallendossiers.
De feiten: hoe zit het met de cijfers?
Niet alle arbeidsongevallen worden zomaar erkend. Soms zegt de verzekeraar simpelweg 'nee', en dan komt de dienst Geweigerde ongevallen van Fedris in actie. Op vraag van het slachtoffer, hun vertegenwoordiger, of gewoon uit eigen initiatief (met dank aan de elektronische gegevensstromen), worden dossiers onder de loep genomen.
In 2025 controleerde Fedris 3.029 dossiers, verdeeld over drie categorieën:
2140 dossiers op initiatief
465 niet-afgesloten dossiers uit 2024
En 424 aanvragen tot tussenkomst van slachtoffers en derden.
Opgelet: deze cijfers zijn voorlopig. De officiële cijfers zullen gepubliceerd worden in het statistisch jaarverslag arbeidsongevallen eind 2026.
% geweigerde ongevallen
Van de 3.029 dossiers werden er 2.781 afgesloten. In 90,47% van de gevallen waren de weigeringen van arbeidsongevallen gerechtvaardigd. Maar wanneer we een fout vaststelden, konden we in 2 op de 3 gevallen het ongeval alsnog laten erkennen door de verzekeraar.
Blijft de verzekeraar toch weigeren?
Dan kunnen slachtoffers naar de arbeidsrechtbank stappen. Fedris kan er ook voor kiezen om het geschil voor de rechtbank te brengen om het arbeidsongeval te laten erkennen.
Sociaal werkers van Fedris: begeleiding na een arbeidsongeval
"Er is een leven vóór en na het ongeval" — op pad met sociaal werker Ellen De Neve
Op donderdagochtend stroomt het kantoor van Fedris in Brussel langzaam vol. Geen vaste werkplek voor Ellen De Neve, geen strak negen-tot-vijfritme. Wie sociaal werker is bij het Federaal agentschap voor beroepsrisico's, werkt vooral buiten de muren van het kantoor — in woonkamers, ziekenhuizen en soms in huizen van levens die abrupt zijn stilgevallen.
"Een doorsnee werkdag bestaat eigenlijk niet," zegt De Neve. En dat is geen bescheidenheid. Het is een understatement.
Samen met drie Nederlandstalige en drie Franstalige collega's bestrijkt ze een lappendeken van regio's. Elk heeft zijn eigen gebied, zijn eigen dossiers, zijn eigen mensen. Het zijn mobiele functies: huisbezoeken, permanenties, onderweg zijn. Telewerk dient voor de administratie — het verslag dat volgt op elk bezoek, onvermijdelijk en noodzakelijk. Donderdag is de uitzondering: dan komt het team samen in Brussel. Voor overleg, voorbereiding en, zoals De Neve het zelf noemt, "even ventileren". Want het werk kruipt onder de huid.
Tussen regels en realiteit
De Neve en haar collega's zijn vaak het eerste aanspreekpunt voor slachtoffers van een arbeidsongeval. Ze komen niet met oplossingen in een handomdraai, wel met uitleg. Over rechten. Over procedures. Over wat wél en niet vergoed wordt.
"Wij gaan vooral langs om te luisteren," zegt ze. "En om te kijken ofn het arbeidsongeval correct wordt afgehandeld .Maar ook om uit te leggen waar mensen recht op hebben."
De vragen zijn zelden eenvoudig. Steunzolen die niet worden terugbetaald. Onzekerheid over een aangifte. Twijfel over een beroepsziekte. Soms hebben mensen zelfs nog geen dossier opgestart en hebben ze de indruk aan het begin van een administratieve marathon zonder handleiding te staan.
Dan schakelt De Neve intern door. Naar de inspectiedienst bijvoorbeeld, die kan nagaan of een verzekeraar correct handelt. Zij koppelt terug. Altijd. Het is een kleine vorm van houvast in een systeem dat voor veel mensen aanvoelt als een doolhof.
Het onzichtbare gevolg, omgegooide levens
Wie denkt dat een arbeidsongeval stopt bij fysieke genezing, mist het grotere plaatje. "Mensen vergeten vaak hoe groot de impact is," zegt De Neve. "Blijvende letsels beperken niet alleen het werk, maar ook dagelijkse taken, hobby's. En het raakt het hele gezin."
Ze hoort het vaak: er is een leven vóór en een leven na het ongeval.
Sommige verhalen blijven hangen.
Zoals dat van een man die volledig verlamd raakte vanaf de nek. Hij communiceerde via een computer, met zijn ogen. "Hij wilde absoluut thuis blijven wonen, bij zijn gezin, zijn kinderen." Zijn ouders, net met pensioen, werden plots mantelzorgers. "Ook hun leven veranderde volledig." De man is intussen overleden.
Of die andere manwiens beide benen geamputeerd werden. "Hij bleef ongelooflijk positief. Ging zelfs nog twee à drie dagen per week werken." Het zijn die contrasten die blijven nazinderen: verlies en veerkracht, vaak in één en hetzelfde verhaal.
Het kluwen
De problemen waar slachtoffers op botsen, zitten niet alleen in het ongeval zelf, maar in wat daarna komt. "Voor de gevolgen van een arbeidsongeval moet je bij verschillende instanties zijn," legt De Neve uit. "Een parkeerkaart via de FOD Sociale Zekerheid, woningaanpassingen via het VAPH… Mensen botsen op dat kluwen."
En dan is er de financiële realiteit. De vragen die het vaakst terugkeren hebben betrekking op de regeling van het ongeval, maar ook gewoon: "Hoe ga ik dit betalen?".
Mensen die geen Nederlands of Engels spreken, begrijpen vaak niet wat hen wordt uitgelegd. Of kunnen zich niet uitdrukken. Dat maakt hen extra kwetsbaar. Hetzelfde geldt voor laaggeschoolde werknemers. Zij hebben minder toegang tot informatie en dusminder grip op hun dossier.
De rol van de maatschappelijk werker is essentieel om deze mensen te begeleiden, te ondersteunen en in te spelen op hun specifieke behoeften. Het is een echte meerwaarde voor deze kwetsbare doelgroep, die zeker niet altijd gewapend is om administratieve vragen te beantwoorden.
Traag systeem, snelle impact
De frustraties richten zich zelden op één actor, maar op het systeem als geheel. Toch ziet De Neve een duidelijk pijnpunt: communicatie. De communicatie met verzekeraars verloopt niet in alle dossiers even vlot. Voor sommige slachtoffers is het zoeken naar de juiste contactpersoon en kan het traject langer duren dan verwacht. In een leven dat plots op pauze staat, voelt elke vertraging als een extra gewicht.
Het is geen heldenverhaal. Geen grootse reddingen of spectaculaire doorbraken. Het werk zit in kleine doorbraken: een verduidelijking, een tussenkomst, een antwoord. En soms gewoon: iemand die luistert.
Waarom Ellen van haar job houdt?
Ellen hoeft niet lang na te denken. "De dankbaarheid van de mensen wanneer je hen kan helpen."
Het klinkt eenvoudig. Misschien is het dat ook. Maar in een systeem dat vaak als complex en afstandelijk wordt ervaren, blijkt net dat het verschil te maken.